Yazasım geldi, sanki Istiklaldeymişçesine “Waltz of the butterfly” arkada çalarken, ekranda siyasiler birbiri ile güreşirken, ben de evde hastalığımla savaşırken.. Yazasım geldi.
Bu sefer politik olmasın istedim, kendi kendime yazarken de politik yazıyorum, sanırım zaman zaman ben de bunalıyorum. Yazık oluyormuş gibi hissediyorum geçen zamana. Birşey değişmeyecekmiş, ben yine aynı ben, sadece kendi içimde ilerlemiş ve etraf yine aynı etraf olacak diye düşünüyorum. Evin içinde oradan oraya giderken aklımdaki binbir düşünce içerisinde birkez de bu geçiyor. Tekrar terkettiğim koltuğuma dönüyorum…
Kendi kendimizden sıkılır oldum, tembelliği alışkanlık edinmiş yaşıtlarımdan uzaklaşmaktan korkuyorum. Hala çalıyor “Waltz of the Butterfly”, kendimi İstiklal’de yürümeye bırakıyorum, odamda olsam dahi Istanbul’u odamda hissediyorum.
Hiçbirşey değişmeyecek diye korkuyorum, tv’de manşet atılmış yine Erdoğan’dan Eşek polemiği, diyorum bak yine siyasete giriyorsun. Çevir kanalı… Yeni yeni şeyler duyuyorum, hastaydım bütün hafta, bunun üstüne bir de yetmezmiş gibi eğitim sistemimizin o muazzam sınav yükü ile boğuştum, ben bile kaçırmışım olan biteni bir haftadır…milletimin her ferdi gibi iş işten geçtikten sonra algılıyorum. Birbirini dava eden edeneymiş, Başbakan 13 yaşındaki bir çocuğun -IMF sanıp- ümüğünü sıkmış. Yolsuzluktan Ahmet ağa intihar etmiş, insanlar birbirini doğramaya devam etmiş, Erdoğan ATA’dan inip bu sefer özel jetlerle seyahat etmiş, PKK silah bırakıyormuş…
“Waltz of the butterfly” devam ediyor..Hala İstiklaldeyim.
Yürümeye devam ediyorum, tünel’e vardım, oradan da Karaköy’e geçiyorum… Hala odamdayım ama balık ekmek yemeğe gidiyorum bir yandan da, Haliç köprüsündeyim, olta atanların tam arkasında. Herşey o kadar harika ki, Istanbul’u seviyorum diyorum içimden ama hala odamdayım bir yandan da…
“Waltz of the butterfly” devam ediyor.
Alışmışım ingilizce ya herşey, “kelebek valsi” demek zor geliyor bana bile.
Üniversitem yüzde yüz ingilizce olmanın planlarını yapar olmuş…
Üzülüyorum ama bunu yapmayı planlayanlar olduğundan değil…onlara alıştım…
…bunu normal karşılayan benim yaşımdakilerin varlığından dolayı üzülüyorum…
……Türkiye’nin “Türkiye’ye çalışan mühendisleri” ‘ni yetiştiren üniversitenin bile modaya uyacağından;
ve tüm beyinlerimizin sürekli göçe başlayacağından üzülüyorum.
İstiklaldeyim hala,
kelebek valsi çalmaya devam ediyor,
bu sefer o Türkçe ama etrafımdakiler değişmiş.
Uyanıyorum…
Odamdayım.
Tuğra ŞAHİNER
