Yaza merdiven dayamış günlerde; artık derecelerin “hava ısındı” diye ünlemler yarattığı anda üşüyorum İstanbul sokaklarında.
Etrafımıza sarılan çelik duvarları hayretle izlerken ne olduğunu anlamayan metro başındaki küçücük kızı gözlüyorum kalbimle…
Üşüyor o da, belli…çok belli karnının aç olduğu. Sanki arkadaki dürümlerin karnına hiç girmeyen kokusunu duymuyormuş gibi, boş gözlerle mendil verme telaşında metrodan çıkan o her daim koşuşturma içindekilere. Yanağında küçük bir is lekesi ama hala tertemiz, yüzünün kiri yüreğinin temizliğine karışamıyor bile, hissediyorum. Çünkü kalbimle görüyorum bunları, bilmem kaç yüz metre mesafeden.
Üşüyor yaa…
o kadar üşüyor ki metronun soğuk taşını ayağımın altında hissettiriyor bana…
Gözlerim, gözleri ile bütünleşmiş, metronun kepenkleri kapanırken; artık gitme vaktinin geldiğini ama nereye gideceğini bilmediğini görüyorum. Etrafı çevrilmiş bir yığın çelikle bu gece, gümüşsuyundan gelecek eli taşlı kalabalığın nasıl da coplanacağını gözlemleyecek… zorunlu olarak.
Çünkü kapana kısılmış orada…kimse farketmemiş onu, unutulmuş metronun merdivenlerinde, aşağıda…tam o köşede; daha metronun sesini duymaya başlamadan, içeri ilk adımı atmaya ramak kalan o basamakta…
…unutulmuş.
Yarın, büyük bir gün olacak onun için.
Karnı aç, ayağı çıplak, saçı çoğu şanslı yaşıtının tarandığı gibi taranmamış, yüzünde is lekesi ile,
etrafı çelik yığınları ile kaplı esir düşmüş halde,
düşünecek…düşünecek belki de ilk defa “neden” orada olduğunu…
ve neden o kalabalığın birbirini yediğini…
1 Mayıs…
Bayramımız kutlu olsun…
Bayramlıklarımızı giyip korkumuzdan evden çıkamayalım bugün,
O kız çocuğu yine üşüsün…
Kimin umrunda…
Herkes…
Bu topraklar üzerindeki her birey;
kendilerine batıracak çuvaldızları çekmecelerinden çıkarmadan…
Kimsenin umrunda olmayacak o küçük kız çocuğunun açlığı…
Ve kalkmayacak Obama zamanı Barbarostakiler ile aynı olan o demir perdeler yüreğimizden…
Tuğra ŞAHİNER
